Το παράδοξο

politics-crop
Μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου (2015) προέκυψε μια «αριστερή» κυβέρνηση ως αποτέλεσμα ενός ιστορικού συμβιβασμού μεταξύ της προοδευτικής αστικής τάξης και του λαού.
Τα εισαγωγικά στη λέξη αριστερή πρέπει να μπουν και μπαίνουν από την πρώτη κιόλας μέρα συγκρότησης της νέας κυβέρνησης μιας και η πλειοψηφία της εξαρτιόταν – και εξαρτάται – από ένα (ακρο)δεξιό μόρφωμα.

Πώς γεννήθηκε όμως η Αριστερά;

Μέσω της συνάντησης της προόδου και της δικαιοσύνης, είναι η απάντηση.

Δεν νοείται Αριστερά χωρίς μια από τις δύο (2) αυτές ιδέες. Είναι συμπληρωματικές και άρα απαραίτητες προκειμένου να υπάρξει αυτός ο χώρος.
Μια Αριστερά χωρίς δικαιοσύνη – μόνο προοδευτική – φαντάζει ως μια άτεγκτη και τεχνοκρατική ομάδα πολιτικής εξουσίας, ενώ μια Αριστερά χωρίς προοδευτικό πρόσημο – μόνο με δικαιοσύνη – φαντάζει ως μια πολιτική ομάδα που εξαντλείται στα όρια της φιλανθρωπίας/αγαθοεργίας.

Η ελληνική κυβερνώσα «αριστερά» στηρίζεται, όμως, στον άξονα πρόοδος/δικαιοσύνη;

Η προσωπική μου εκτίμηση είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια «Αριστερά» η οποία είναι παγιδευμένη σε ιδεοληψίες του παρελθόντος. Έχουμε να κάνουμε με μια «Αριστερά» άτολμη και φοβική. Δεν μπορεί να συμβαδίσει με τα κελεύσματα των εποχών (πλην ορισμένων εξαιρέσεων βλ. σύμφωνο συμβίωσης) μένοντας εγκλωβισμένη σε παθογένειες και ιδεολογικά προστάγματα που η ιστορία έχει αποδοκιμάσει. Προσπαθεί, πάνω στα ιδεολογικά χαλάσματα αλλοτινών εποχών, να ισορροπήσει προσφέροντας ως μελλοντική πρόταση κάτι από τα παλιά αναμεμειγμένο με κάτι σύγχρονο/προοδευτικό, αλλά αφηρημένο.
Άρα, δεν μιλάμε για μια Αριστερά με ξεκάθαρο προοδευτικό πρόσημο.

Δεν μπορούμε όμως να μιλήσουμε και για μια Αριστερά της δικαιοσύνης, και αυτό γιατί μέσω του άνισου καταμερισμού των υποχρεώσεων των πολιτών προς το κράτος δημιουργεί ταξικές και κοινωνικές αντιπαλότητες. Το καρπούζι δεν μοιράζεται στη μέση. Και αν κάποιος περίμενε μια καλύτερη μεταχείριση των μεσαίων, φτωχών και λαϊκών στρωμάτων, έπεσε έξω. Και αυτό είναι το παράδοξο. Καθώς μια «αριστερή» κυβέρνηση πλήττει βάναυσα τα μεσαία και λαϊκά στρώματα όσο καμιά άλλη, ενώ όταν σπεύδει να τις βοηθήσει αυτό γίνεται με όρους φιλανθρωπίας και όχι με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ποιος, άραγε θα το περίμενε!

Καταλήγοντας, είναι εύκολο να είσαι προοδευτικός όταν προσδοκάς την εξουσία. Το πραγματικό σου πρόσημο, όμως, κρίνεται όταν την αποκτήσεις. Και στην ελληνική περίπτωση (Γενάρης 2015) προσκρούσαμε σ’ ένα παράδοξο.
Η πολιτική ομάδα/παράταξη με την προοδευτική και εναλλακτική φρασεολογία, που αποτυπωνόταν στο κοινωνικό πρόγραμμά της, αποδείχθηκε συντηρητική ομάδα εξουσίας.
* Βιβλιογραφία: Jacques Julliard, Οι Αριστερές της Γαλλίας.

Ευάγγελος Τρυψιάνης
Φιλόλογος/Συγγραφέας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s