Όλους μας λένε «Έμμα»

12688255_1533233623672434_2939424532260254057_n

Η Έμμα, του Φλωμπέρ, είναι μια αινιγματική, όπως και κάθε γυναίκα, φυσιογνωμία που μας καλωσορίζει στο χώρο του πραγματικού, εκεί που όλα είναι λίγο πιο βιαστικά, πιο λογικά, πιο ψυχρά.

Ισορροπεί ανάμεσα στη ζωή που διάλεξε, και τελικά παγιδεύτηκε, και στη ζωή που πάντα ονειρευόταν. Ωστόσο παραμένει αδιάλλακτη ως προς ένα πράγμα: τη μάχη της για ανεξαρτησία και την ικανοποίηση των επιθυμιών της.

Ακόμα και όταν αναθεωρεί ή φοβάται φαίνεται, μάλλον, πως ανασυντάσσεται!

Τι είναι αυτό που τη χαρακτηρίζει;

 

Η ψευδαίσθηση, έως και αφέλεια, ενός εξιδανικευμένου κόσμου όπου ελεύθερη θα μπορεί να απολαμβάνει, έξω και μακριά από υποχρεώσεις και ρουτίνα, κάθε της επιθυμία.

Και όμως, ακούγεται ωραίο!

 

Το όνειρό της για απόδραση από την καθημερινότητα, μέσα στην οποία βυθιζόταν και χανόταν, πίστεψε πως θα πάρει σάρκα και οστά μέσω του άμετρου καταναλωτισμού και της συναναστροφής άλλων κύκλων (κοινωνικά επιφανέστερων).

Τι αφέλεια!

 

Αυτές, όμως, οι επιλογές την οδήγησαν σε νέα αδιέξοδα και μάλιστα πιο οδυνηρά. Γιατί όταν το όνειρο, η τελευταία πολιορκητική μηχανή για μια νέα ζωή, καταρρεύσει τότε η πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτη. Και αυτό γιατί – πλέον – συνειδητοποιείς πως δεν υπάρχουν άλλες πόρτες διαφυγής. Θα πρέπει να φτιάξεις καινούργιες και γι’ αυτό χρειάζεται δύναμη που ένας εξασθενημένος οργανισμός, ο οποίος – χρόνια – τρέχει λαχανιασμένος για να προλάβει το όνειρο, δεν ξέρω αν τη διαθέτει.

 

Τι κρύβει, όμως, το όνειρο και η προσπάθεια δραπέτευσης από την πραγματικότητα;

 

Για κάποιους το όνειρο της δραπέτευσης για μια άλλη ζωή δείχνει αδυναμία ανταπόκρισης ή και φόβο μπροστά στη ζωή που σου έλαχε.

Για μένα δείχνει ένα άτομο που δεν συμβιβάζεται και διεκδικεί. Ένα άτομα που ονειρεύεται μια άλλη ζωή – ακόμα και αν ξέρει πως είναι αδύνατο ή πολύ δύσκολο να τη ζήσει – κραυγάζει κάτι πολύ σημαντικό: « Η πραγματικότητα που ζω δεν με ικανοποιεί και θέλω να την αλλάξω».

Σε αυτήν την κραυγή, η Έμμα δεν βρήκε ανταπόκριση. Και αν το τέλος της ήταν άδοξο είναι γι’ αυτόν και μόνο το λόγο.

 

 

Ευάγγελος Τρυψιάνης

Φιλόλογος/Συγγραφέας

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s