Συνέντευξη του Αλέξανδρου Στουγιαννίδη, στον periigitis.gr

st1

Την Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου, η συντακτική ομάδα του blog βρέθηκε σ’ ένα ζεστό και φιλόξενο χώρο, στο Εργαστήρι Ζωγραφικής του Αλέξανδρου Στουγιαννίδη, προκειμένου να συνομιλήσει μαζί του γύρω από τις τελευταίες καλλιτεχνικές του προσπάθειες τόσο στο χώρο της ζωγραφικής όσο και σ’ αυτόν του κινηματογράφου.

Ο Αλέξανδρος γεννήθηκε το 1980 στην Έδεσσα. Το 2001 πέρασε στη σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ., απ’ όπου και αποφοίτησε το 2007. Έκτοτε μένει μόνιμα στην Έδεσσα ενώ εργάζεται ως δάσκαλος καλλιτεχνικών στην Α΄ βαθμίδα της εκπαίδευσης. Το 2010 πήρε την απόφαση ν’ ανοίξει το δικό του εργαστήρι ζωγραφικής στο οποίο, εκτός όλων των άλλων, γίνεται και συστηματική διδασκαλία σε όσα παιδιά επιθυμούν να προετοιμαστούν για να εισαχθούν στις σχολές των Καλών Τεχνών και της Αρχιτεκτονικής.

 

Ποιος είναι ο τίτλος της τελευταίας σου συλλογής και γύρω από ποιον θεματικό άξονα περιστρέφεται;

Ονομάζεται «τελικά.. είμαστε ακόμα πίθηκοι» και περιστρέφεται γύρω από την εξέλιξη του ανθρώπου (με γνώμονα την Δαρβινική θεώρηση, γι’ αυτό εξάλλου – κάτι που υποδηλώνει και ο τίτλος – κυριαρχούν οι φιγούρες πιθήκων στους πίνακες της συλλογής αυτής).

 

Ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις μέσα από τους πίνακες της τελευταίας σου συλλογής;

Αυτό που ήθελα και θέλω να προβάλλω μέσα από τους πίνακες της τελευταίας μου συλλογής είναι η αντιστρόφως ανάλογη (και έως ένα βαθμό παράδοξη) πορεία μεταξύ της τεχνολογικής/υλικής και πνευματικής εξέλιξης. Από τη μια πλευρά βλέπουμε πως η τεχνολογική/υλική εξέλιξη καλπάζει βελτιώνοντας σε πολλά επίπεδα τη ζωή μας μέσα στη καθημερινότητα, από την άλλη όμως πλευρά αντιλαμβανόμαστε την πνευματική στασιμότητα στην οποία έχει περιέλθει ο άνθρωπος που τον οδηγεί στην αυτοκαταστροφή. Πλέον το υποκείμενο έχει μετασχηματιστεί σε αντικείμενο και μάλιστα από πρωτόγονα υλικά.

 

 

Εάν έπρεπε να χαρακτηρίσεις την τελευταία σου συλλογή με τρεις (3) λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;

Άνθρωπος – Σήψη – Καταστροφή.

 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ζωγράφος και από ποιους θα μπορούσαμε να πούμε πως έχεις επηρεαστεί;

Αγαπημένος μου ζωγράφος θα έλεγα πως είναι ο Ρέμπραντ. Βέβαια μου αρέσει και ο Βαν Γκονγκ και γενικά οι Φλαμανδοί ζωγράφοι. Από αυτούς κυρίως επηρεάστηκα. Βασικά προσπάθησα να μεταφέρω την τεχνοτροπία τους με όρους σύγχρονους. Δηλαδή, τον τρόπο που χρησιμοποιούσαν τα χρώματα, το φως και τις σκιές, αλλά με μια σύγχρονη προσέγγιση.

 

Ποιανού ζωγράφου είναι ο αγαπημένος σου πίνακας, ποιος είναι αυτός και γιατί;

Αν και θα περίμενε κανείς να πω κάποιον πίνακα του αγαπημένου μου ζωγράφου δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Λατρεύω την Guernica του Πικάσο, γιατί καθρεφτίζει με απόλυτο, ξεκάθαρο και καταλυτικό τρόπο τη φρίκη του πολέμου.

Έχεις αφήσει ημιτελές κάποιο έργο σου;

Όχι. Όσο βέβαια μπορούμε να πούμε πως ένας πίνακας μπορεί να ολοκληρωθεί. Ένας πίνακας έχει μια αρχή, μια μέση αλλά ποτέ ένα τέλος. Πάντα υπάρχει κάτι που θα μπορούσε κανείς να προσθέσει.

 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου πίνακας από την τελευταία σου συλλογή;

Δύσκολη ερώτηση. Είναι σαν να ζητάς από έναν γονιό να διαλέξει ένα από τα παιδιά του. Ωστόσο θα σου απαντήσω πως αν θα έπρεπε να ξεχωρίσω κάποιον θα ήταν εκείνος που απεικονίζει έναν πίθηκο ως αστροναύτη σε έναν άλλο πλανήτη τον οποίο έχει κατακτήσει. Με αυτόν τον τρόπο ήθελα να δείξω πως η πνευματική στασιμότητα στην εξέλιξη του είδους μας μάς οδηγεί στην αυτοκαταστροφή η οποία όμως δεν περιορίζεται μόνο στα στενά πλαίσια του εαυτού μας αλλά κυριεύει και απονεκρώνει τα πάντα, κάθε στοιχείο ζωής γύρω μας. Όπου και αν φτάσει ο άνθρωπος, όποιον καινούργιο κόσμο και αν ανακαλύψει, εξαιτίας της μη πνευματικής του εξέλιξης, θα τον κατέστρεφε.

 

st8

 

Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη ζωγραφική;

Υπομονή και κουράγιο. (γέλια)

 

Πριν κλείσουμε θα ήθελα να μας πεις και δύο λόγια για την τελευταία ταινία μικρού μήκους που γύρισες.

Έχει τίτλο «το καταφύγιο». Βρισκόμαστε λίγο πριν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου τέσσερις (4) αξιωματικοί και υπαξιωματικοί της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Αγγλίας και της Ελλάδας βρίσκονται μαζί στο ίδιο καταφύγιο. Οξύμωρο και παράλογο, ε; Αυτός ο παράδοξος κοινός εγκλεισμός στο ίδιο καταφύγιο δύο αντίπαλων στρατοπέδων οδηγεί αναπόφευκτα σε εντάσεις. Μέσα από αυτές θέλω να φέρω στην επιφάνεια και να δείξω τα πιστεύω, τα μίση και τα πάθη του καθενός ξεχωριστά και ταυτόχρονα των δύο στρατοπέδων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s