Ευάγγελος Τρυψιάνης: »rubrica» & »Ego»

12144822_1482539235408540_5328560168562176302_n

Ο Ευάγγελος Τρυψιάνης, γεννημένος το 1988, αποφοίτησε (2010) από το τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης – με ειδίκευση στις Νεοελληνικές και Βυζαντινές Σπουδές -. Από το 2011 ασχολείται με τη δημιουργική γραφή, ενώ εργάζεται ως φιλόλογος στον ιδιωτικό τομέα και αρθρογραφεί σε διάφορα blog.

Ποιητικές συλλογές:

  •  2015 «rubrica»
  •  2016 «Εgo»

 

11639531_10206738070520986_1909903044_o.jpg

Η ποιητική συλλογή «rubrica» μιλάει για την Επανάσταση, τον Έρωτα και τον Άνθρωπο.Κοινό στοιχείο των τριών αυτών ενοτήτων αποτελεί η προδοσία. Πάνω στον άξονα προδοσία (αίτιο) – απώλεια (αποτέλεσμα), που αποτελεί και τη Λυδία λίθο ολόκληρης της συλλογής, κυριαρχεί ως μοτίβο το κόκκινο χρώμα. Εξάλλου rubrica = κόκκινη γη, νόμος με τον κόκκινο τίτλο (λατινικά).

Το κόκκινο χρώμα μας εισάγει στη θυσία (Επανάσταση), στο πάθος (Έρωτα) και στην ίδια τη ζωή (Άνθρωπος).

Κάθε ενότητα συνοδεύεται από έναν πίνακα ζωγραφικής. Από τη θεματική του πίνακα πηγάζει η κεντρική ιδέα των ποιημάτων. Έτσι, για την Επανάσταση έχει επιλεγεί ο πίνακας του Ζακ – Λουί Νταβίντ, ο θάνατος του Μαρά. Για τον Έρωτα ο πίνακας του Ρέμπραντ, Σαμψών και Δαλιδά. Ενώ για τον Άνθρωπο ο πίνακας του Ροθκο, Red on Maroon Mural.

Και αν η Επανάσταση προδόθηκε: [..] και εκείνα τα τρία δάχτυλα / Που το σταυρό σχημάτιζαν στο σώμα τους επάνω / θα γίνουν του Ιούδα.

Έρχεται η Σαρλότ Κορνταί στο τέλος της ενότητας να πάρει εκδίκηση, στο όνομα του ανώνυμου λαού από τους Επίορκους.

Και αν ο Έρωτας του Σαμψών προδόθηκε από τη Δαλιδά είναι για να μας θυμίζει πως: Το πιο τρυφερό άγγιγμα / Στο πρόσφερε το χέρι / Που, μια νύχτα, / Σε πρόδωσε. Θυμάσαι;

Και αν ο Άνθρωπος πρόδωσε και προδίδει καθημερινά τον εαυτό του είναι γιατί γίναμε: Ξένοι μέσα στο ίδιο μας το σώμα / Από τις επιθυμίες που κρύψαμε / Τις σκέψεις που φυλακίσαμε / [..] / Τα λόγια που – ποτέ – δεν είπαμε.

Για παραγγελίες «rubrica» & «Ego» στη σελίδα του Εκδοτικού Οίκου Principia

13096346_1576549816007481_8675300971218194912_n.jpgΗ ποιητική συλλογή «Ego» ακροβατεί πάνω σε τρεις άξονες.

  • Το Είναι και το Φαίνεσθαι
  • Χρόνος
  • Η αβεβαιότητα της ποίησης

 

Τρεις πίνακες ζωγραφικής για κάθε ενότητα. Έτσι, στο Είναι και το Φαίνεσθαι συναντάμε το πίνακα του Rene Magritte, ο υιός του ατόμου. Στο Χρόνο τον πίνακα του Octavio Ocampo, Forever Always και στην Αβεβαιότητα της ποίησης τον πίνακα του Νίκου Εγγονόπουλου, Σχολιαστές μελλούμενου κειμένου.

[..] Και εκείνο το υπεροπτικό και αλαζονικό βλέμμα, που πάντα απέφευγες σαν το συναντούσες, μια νύχτα έκλαψε στην αγκαλιά σου.

– Καλώς ήλθατε στον κόσμο των «μεταμφιεσμένων»

(Το Είναι και το Φαίνεσθαι)

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. / Κυλά ορμητικά και χάνεται.

– Αυτό είναι μια αμείλικτη / Και αβάσταχτη τιμωρία.

(Χρόνος, «Τιμωρία»)

Τα άδεια πρωινά μαρτυρούν / όλες τις νύχτες που – πέταξα – / Χωρίς σκοπό.

(Η αβεβαιότητα της ποίησης, «Μαρτυρία»)

Η δεύτερη ποιητική συλλογή διαπνέεται από ένα κυρίαρχο συναίσθημα, που ερμηνεύεται ως σπάσιμο της εσωτερικής σιωπής που μας κρατά δέσμιους σε μια «ξένη» ζωή.

Ενώ η μνήμη που πονά και επιμελώς κρύβεται, ο χρόνος που κυλά και χάνεται μαζί με τις στιγμές που ζήσαμε ή μας γλίστρησαν και όλες εκείνες οι αβεβαιότητες που μας δηλητηριάζουν και ταυτόχρονα μας κρατάνε ζωντανούς συνθέτουν το μωσαϋκό του «Ego».

Σε σταύρωσαν. / Μνήμη που κρυφοκοίταζες / Από του Ολυμπίου Διός τους Στύλους.

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s