Ο βολικός διχασμός

tasos-petkouΤο άρθρο του Χρήστου Γιανναρά με τίτλο «Το σήμερα έρχεται από το χθες» στην Καθημερινή της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2017 καταλήγει ως εξής:  «Γι’ αυτό και δεν υπάρχει πλατεία πόλης ή χωριού χωρίς ανδριάντα του αυτουργού της αυτεξευτελιστικής αυτοχειρίας μας. Tο όνομά του στους κεντρικότερους δρόμους μας, στον αερολιμένα της πρωτεύουσας, ειδωλοποιημένο στα σχολικά βιβλία – σχεδόν συνώνυμος με τη δημοκρατία ο στυγνός δικτάτορας της εφιαλτικής τριετίας 1917-1920.»

Και όμως, τα παραπάνω λόγια αναφέρονται στον Ελευθέριο Βενιζέλο! Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τον κ. Γιανναρά, ο πλουραλισμός των ιδεών και η ελεύθερη χωρίς ακραίους αλαλαγμούς διακίνησή τους είναι το αίμα στις φλέβες μιας σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας. Αυτό ισχύει ακόμη και εάν κάποιες από τις διακινούμενες ιδέες θέτουν σε  αμφισβήτηση θέσφατα και αρχές της. Ο κ. Γιανναράς είναι ο τελευταίος διανοούμενος της χώρας μας που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανθέλληνας επειδή αντλώντας τις ιστορικές πηγές του από ένα πρόσφατο βιβλίο της Αθηνάς Κακούρη εμφανίζεται να υποστηρίζει τον ξενόφερτο Βασιλέα Κωνσταντίνο απέναντι στον «εθνάρχη» Βενιζέλο. Αλλά και η Καθημερινή, παρότι είναι από τους διαχρονικούς στυλοβάτες του φιλοευρωπαϊκού φιλελευθερισμού τον οποίο εγκαθίδρυσε στην Ελλάδα ο Βενιζέλος, θεωρεί υποχρέωσή της να φιλοξενήσει την αντίθετη άποψη. Η δημοσίευση της άποψης του κ. Γιανναρά στην Καθημερινή είναι μια από τις λιγοστές φωτεινές εκλάμψεις ενός αυθεντικού Ελληνικού (και Ορθόδοξου – αλλά αυτό είναι μια διαφορετική κουβέντα) πολιτισμού, του οποίου την πατρότητα με τόσο πάθος προβάλουμε σαν κράτος ίσως γιατί είναι ένα από τα ελάχιστα πράγματα που μας κάνουν να νιώθουμε υπερήφανοι.

Η πιο πάνω εισαγωγή γίνεται για να αντιπαραβληθεί με τις σκηνές που εκτυλίχθηκαν στην συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Έδεσσας την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017. Η (άκαιρη για να είμαστε ειλικρινείς) επαναφορά παλαιότερης πρόταση να δοθεί σε δρόμο της Έδεσσας το όνομα της Ειρήνης Γκίνη αντιμετωπίστηκε από τις δύο δημοτικές παρατάξεις που έχουν κοινή πολιτική απόχρωση – στα δεξιά του πολιτικού φάσματος –  είτε με το απαξιωτικό και ευτελές επιχείρημα «εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει..» είτε ως ένα ανθελληνικό βδέλυγμα.

Η παραπάνω εικόνα στο Δ.Σ. δεν είναι αντάξια του επιπέδου και της ιστορίας της πόλης μας. Η σημερινή κοινωνία με τις πρωτόγνωρες προκλήσεις που αντιμετωπίζει, ισχυροποιείται μόνο με συναινέσεις και συγκλίσεις. Αυτή έχει  σαν απαραίτητη προϋπόθεση την απομόνωση ακραίων στοιχείων ένθεν και ένθεν. Η σημερινή δημοτική αρχή εμφανίζεται να έχει υποχωρήσει ολοκληρωτικά σε ακραίες εθνικιστικές ομάδες και τον πολεμικό λόγο τους. Ίσως απλά δεν μπορεί καταλάβει ότι η διαφορά ανάμεσα στον πατριωτισμό και τον εθνικισμό είναι τόσο μεγάλη όσο η μέρα με την νύχτα. Το πιθανότερο όμως είναι να πέφτει θύμα του εύκολου πολιτικαντισμού του διαίρει και βασίλευε. Δυστυχώς, αρωγό στον πολιτικαντισμό φαίνεται να βρίσκει και στην ομογάλακτη δημοτική της παράταξη που προσπαθεί να βρει ζωτικό χώρο ποντάροντας και αυτή με την σειρά της σε έναν μοδάτο απολίτικο διχασμό, αυτόν μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα.

Πέρα από τις παραπάνω πολιτικές διαπιστώσεις, το Δ.Σ. της 13ης Φεβρουαρίου ανέδειξε κάτι το οποίο όλοι μας γνωρίζουμε αλλά δεν θέλαμε να αποδεχθούμε. Η χρόνια πνευματική, πολιτιστική και πολιτική ένδεια της πόλης έχει καλλιεργήσει το έδαφος για να αναπτυχθεί ένας ακραιφνής λόγος – ένθεν και ένθεν – αλλά βεβαίως με το ακροδεξιό αφήγημα να είναι ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος. Δυστυχώς, και άλλοι τοπικοί θεσμοί έχουν συμβάλλει ηθελημένα ή άθελά τους σε αυτή την απογοητευτική εικόνα.

Όμως όποιοι σπέρνουν ανέμους, θερίζουν θύελλες. Ρεαλιστικά, είναι πολύ πιθανόν το πολιτικό ποντάρισμα στον διχασμό να αποδώσει εφήμερους καρπούς π.χ. ανάληψη της τοπικής εξουσίας. Μια διχασμένη όμως κοινωνία ούτε διοικείται εύκολα ούτε έχει και καμιά δυνατότητα ανάπτυξης. Αν θα υπήρχε μια αμυδρή ελπίδα να αναστραφεί ο πολιτιστικός και πολιτικός κατήφορος της πόλης αυτό θα ξεκινούσε – από … χθες κιόλας – αν όλοι όσοι πονάνε πραγματικά την πόλη και την περιοχή καθήσουν στο ίδιο τραπέζι να ώστε χωρίς προκαταλήψεις και προσωπικές εμπάθειες προσπαθήσουν να βρουν μια κοινή συνισταμένη. Όλα τα άλλα είναι περισσότερο νερό στον μύλο ενός βολικού διχασμού.

Τάσος Πέτκου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s